(¯`•._ عشق _.•`¯)




* کسی که شادمان و خندان است، همیشه بهانه ای برای شادمانی پیدا می کند.

*خواستن می سوزاند و توانستن ویران می کند اما دانستن آرامش می دهد.

* خودشناسی نه تنها دشوار ترین کارهاست که گاهی ناراحت کننده ترین آنها هم به شمار می رود.

* دوست جان نیازتان را پر می کند نه گودال بطالت تان را.

* عشق انسان به خدا با عشق او به مردم اثبات می شود.

*با سهل انگاری ممکن است فرصت های موفقیت با ارزش را از دست بدهید.

* عشق همه جا هست. به دنبال عشق گشتن خود فریبی است.

*برترین بی نیازی ها، وا نهادن آرزوهاست.

*صداقت را در آغاز هر دوستی جا دهیم.

*وقتي يك در از شادی ها بسته می شود. در دیگری باز می شود. اما گاهی آنقدر به در بسته اول نگاه می کنیم که متوجه باز شدن در دوم که برای ما باز شده است نمی شویم.



و اینکه به یاد داشته باشیم که:


تلنگر عشق خواهی نخواهی روزی به سراغ تک تک ما می آید. خیلی سرزده مهمان دلمان می شود. ممکن است که در اوج خنده با در غم و قصه یا با یک خنده ای که بدون هیچ گونه اختیاری از یک دیدار بر لبانمان نقش می بندد و یا از یک دعوای سهل. به هر حال زمانی عشق می آید و ساکن دلمان می شود. دلی که از ابتدا به نام عشق سند زده شده است. عشق همانطور که سرزده می آید ممکن که ناگهانی هم عزم سفر کند. کاری کنیم که به این مهمان، در دلمان خوش بگذرد و تا ابد در دلمان بماند و مارا تنها نگذارد. چون آمدنش برایمان یک دنیا خوشی است و رفتنش به اندازه تمام قطرات باران غم و قصه. پس همه ما باید میزبانان خوبی باشیم برای این مهمان ناخوانده.