rasoul کاربر جدید وضعيت: آفلاين 28 فروردين ماه ، 1387 تعداد ارسالها: 23
ارسال شده در: يكشنبه، 8 ارديبهشت ماه ، 1387 18:41:20 موضوع مطلب: پيري زودرس
پيري زودرس
فكر نكردن و فرار كردن از يك مسأله مبهم دردآورتر از فكر كردن به آن است. فكر كردن به معناي غم داشتن، است. با غم، زندگي كردن به گونهاي برايمان عادي شده است.
غم از مشكل سرچشمه ميگيرد، اگر بتوانيم مشكلات را حل كنيم فبها، ولي وقتي كاري از دستمان برنميآيد، كلافه و سردرگم ميشويم! اگر ميشد كه رها كنيم فكر و ذهن خويش را از فكر كردن به مسئلهاي كه توان آنرا نداريم، ديگر كسي دغدغهاي جز حال نداشت و كسي غم نداشته را نميخورد.
گاه بدنبال كسي ميگرديم تا گره از كارمان باز كند و ياريمان دهد ولي واي به روزي كه مشكلات شخصي شوند و پاي حيثيت در ميان باشد و نشود آنرا بيان كرد. نميخواهي به هيچ وجه كسي ضعف تو را بداند و از طرفي تحمل آن برايت سخت است. حتي اگر معتمدي هم پيدا شود، طبيعت به گونهاي است كه حفظ آن سخت است. گذشت آن دوران كه اقوام درجه يك در حل مشكلات نقشي داشته باشند، تمام شد اعتماد.
گشتم نبود، نگرد نيست
اين روند همچنان ادامه دارد، كمكم از خود بيزار ميشوي، فكر ميكني مشكلاتت حتي براي خانواده ات هم قابل فهم نيستند. به ناچار به آينده و امدادهاي غيبياش فكر ميكني و محكوم ميشوي به اميدواري و در آن مقطع از زمان اميدوار ميشوي و از غمها رها و در پي اين اميدواري وارد عالم رويا ميشوي...
در عالم رويا هم به مشكل بر ميخوري! چه مشكلي؟ عالم رويا با عالم طبيعت فرق دارد، طبيعت يك سير نامشخص دارد و بي توجه به دور و برش پيش ميروي ولي رويا اينگونه نيست. اين تويي كه به رويا مسير ميدهي. ترس از بنبست بودن مسيرها، آفت و مشكل روياست. از جهتي طبيعت و رويا به هم وابستهاند! چطور؟ چون در گذشته رويايي نداشتهاي پس در رويا هم ترس آن را داري كه شكست نخوري! خدايا چكار كنم؟ حتي اگر آينده هم برايت ارزشي نداشته باشد. آخر با كدامين گذشته خوش ميخواهي به آينده بپيوندي؟؟! آيندهاي كه خود قرباني ساختن آن شدي و براي آن جان كندي... اينجاست كه ديگر برايت جذابيتي ندارد. وقتي به اين مرحله رسيدي دست به دامان ميشوي و چشم بسته جلو ميروي، هرچه سر راهت قرار گيرد را قبول يا درك نكرده از آن ميگذري! (چون مي گذرد، غمي نيست ) ولي در گير و دار اين گذرها، خبري از گذر مشكل تو نيست!!
اينجاست كه ناخودآگاه اين جمله به ذهنت خطور ميكند كه:
روزگارم برخلاف آرزوهايم گذشت
با درست يا غلط بودن اين جمله كاري نداري، ولي براي ذهن مشوش تو همين بس كه اين چند كلمه خيلي عميق است. ديگر اين پيچ و خمها برايت آشنا هستند چون بارها و بارها از آنها عبور كرده اي. شايد لحظهاي را به ياد نداشته باشي كه بدون فكر كردن سپري شده باشد. خودت هم ميداني در جمع بودن بهترين گزينه براي فرار از بحران فكري است ولي هميشه تنها هستي! زيرا توان حضور در شادي ديگران را نداري و هيچ احساس تعلقي به آنان نداري، چون چهرهات براي اطرافيان سوال برانگيز شده! يكسري سوال بدون جوان همچون علامت سوأل (؟) دور سرت مي چرخد! مشكلات آنچنان بر سرت سايه افكنده كه دچار پيري زودرس شدهاي! جوانيات به آساني آب خوردن تباه شد. با خودت ميگويي: بگذار تمام انرژيام صرف مقابله با هيچ و پوچ شود، بگذار موهايم در آسياب بدون آرد ابهامات، سفيد شوند، ... و در پس اين گذرها به يك چرا (؟) بر ميخوري؛
چرا از جوانيام بهرهاي نبردم؟؟!
حال خود مدعي خويشتن گرديدهاي، اينجاست كه از فرط پشيماني، خويشتن را با كلمات و جملاتي همچون:
خلقت من از ازل يك وصله ناجور بود**** من كه خود راضي بدين خلقت نبودم، زور بود
تسكين ميدهي.
اين راه را خيليها رفتند و از حاصلش ناليدند. پس توي جوان خود را به پيري زودرس مبتلا نكن كه جز به تباهي نميانجامد.
جوان باش، جوان فكر كن، جوان زندگي كن تا جوان ....
سوالات رايج مربوط به تالارهاي گفتمان
جستجو
گروههاي كاربري
مشخصات
ورود به سيستم و كنترل پيغامهاي شخصي
ورود به سيستم
